Η ιστορία του Πλακούντος χάνεται μέσα στο χρόνο. Μερικοί την τοποθετούν κάπου στην νεολιθική εποχή. Χιλιάδες χρόνια, πριν ο άνθρωπος αρχίσει να ασχολείται συστηματικά με την γεωργία, μάζευε τους σπόρους του σιταριού τους άλεθε και τρέφονταν με αυτούς. Στην συνέχεια ανακάλυψε ότι ο αλεσμένος σπόρος μπορούσε να ζυμωθεί με νερό και να ψηθεί πάνω σε καυτές πέτρες. Ετσι ειχαν την ιδέα να φτιάξουν ένα στρογγυλό λεπτό ψωμί, για να το χρησιμοποιήσουν σαν πιάτο, το ονόμασαν πλακούντος και το έψηναν με διάφορα υλικά, το προτιμούσαν οι εργαζόμενοι άντρες γιατί ήταν οικονομικό και εύκολα μεταφερόμενο.

Ο Πλάτωνας στο έργο του "Πολιτεία" δίδει την περιγραφή του πλακούντος. Αναφέρει συγκεκριμένα:

"... [οι Έλληνες] θα τρέφονται φτιάχνοντας κριθαρόπιτες και ψωμί από σταρένιο αλεύρι, που θα τα ζυμώνουν και θα τα ψήνουν, και βάζοντας ζύμη ή ψωμιά πάνω σε κάποια καλαμόφυλλα ή πάνω σε καθαρά φύλλα...". "..... Αλάτι και φυσικά ελιές και τυρί, βολβούς και λάχανα.... θα μαγειρεύουν".

Η σύγχρονη ονομασία του Πλακούντος είναι η Πίτσα. Όταν οι Έλληνες αποίκισαν τη νότιο Ιταλία (730π.Χ. - 130π.Χ.) μετέφεραν μαζί με τον ελληνικό πολιτισμό και τις μαγειρικές τους δεξιοτεχνίες. Οι μεθόδοι τους στην ανάμειξη διαφόρων αλεύρων και η τεχνική τους στο ψήσιμο που σημειωτέον περιλάμβανε τη χρήση φούρνων και ειδικών καλουπιών για ψήσιμο ψωμιών, ήταν οι πιό προηγμένες στην αρχαιότητα. Με το ψωμί σαν βάση οι Έλληνες πρώτοι καθιέρωσαν την ιδέα της πίτσας σαν γεύμα και όχι σαν ορεκτικό. Αυτοί έψησαν πρώτοι ταυτόχρονα το ψωμί (βάση) με μία ποικιλία από νοστιμιές (μεζέδες) σε επίπεδα στρογγυλά ψωμιά "Πλακούντες". Στα αρχαία Ελληνικά η λέξη "μεζέ" σημαίνει οτιδήποτε σκορπισμένο ή ψημένο πάνω στο ψωμί όπως π.χ. έλαια, κρεμμύδια, σκόρδο, ελιές, λαχανικά και τυρί. Στα στρογγυλά αυτά ψωμιά το χείλος τους αφηνόταν να ξεροψηθεί ώστε να μπορεί να χρησιμοποιείται σαν λαβή, όπως χρησιμοποιείται και σήμερα στη δική μας πίτσα.

Τον 3ος αιώνας π.Χ. Ο Porcius Cato έγραψε την πρώτη ιστορία της Ρώμης. Σε ένα σημείο αναφέρει ότι έτρωγαν, λεπτό στρογγυλό ψωμί με ελαιόλαδο, μυρωδικά και μέλι, τα οποία τα έψηναν στην πέτρα. Δυο αιώνες μετά ο Ρωμαίος , Marcus Gavius Apicius, άριστος μάγειρας, αναφέρει στο βιβλίο του, σε μια συνταγή του, για βάση από ψωμί στην οποία έβαζε πάνω κοτόπουλο, τυρί, σκόρδο, πιπεριά και λάδι.
Το 1522 έρχονται οι τομάτες για πρώτη φορά στην Ευρώπη, έτσι οι Ιταλοί προσθέτουν πρώτοι σάλτσα τομάτας και έτσι δημιουργείτε η πρώτη απλή πίτσα.