Στην Ιταλία του 18ου αιωνα επίπεδα ψωμιά “pizzas” πωλούντο στους δρόμους και στις αγορές. Στην Νάπολι η Πίτσα αποκτά δημοτικότητά και οι ανώτερες τάξεις αρχίζουν να την επισκέπτονται, για να δοκιμάσουν αυτό το φαγητό που τρώνε οι φτωχοί και το φτιάχνουν άντρες που ονομάζονται πιτσαγιόλοι. Την ίδια περίοδο η βασίλισσα Μαρία Καρολίνα Λορένα διατάζει να φτιαχτεί φούρνος στο καλοκαιρινό παλάτι, για να μπορεί ο σεφ να δημιουργεί πίτσες για αυτήν και για τους καλεσμένους της.

Η ημερομηνία σύμβολο στην Ιστορία της πίτσας είναι όταν ανακαλύφθηκε η πίτσα μαργαρίτα το 1889. Δημιουργος, ο Ραφαέλ Εσπόζιτο, Πιτσαγιόλος από την Ναπολι και αιτία η γυναίκα του βασιλιά Ουμπέρτο του 1ου, η Μαργαρίτα. Είχε πάει στη Νάπολι για διακοπές, δεν ήταν δυνατό να μη δοκιμάσει αυτό το έδεσμα, κάλεσε λοιπόν τον φημισμένο πιτσαγιόλο για να δοκιμάσει τις σπεσιαλιτέ του. Τρία είδη πίτσας έφτιαξε εκείνη τη μέρα , η πρώτη με χοιρινό, τυρί και βασιλικό, η δεύτερη με σκόρδο,λάδι και τομάτες και η τρίτη με μοτσαρέλα, βασιλικό και τομάτες (τα χρώματα της Ιταλικής σημαίας) . Η τρίτη πίτσα άρεσε στη βασίλισσα τόσο πολύ που έστειλε γράμμα στον πιτσαγιόλο για να τον ευχαριστήσει. Ο Ραφαέλ Εσπόζιτο προς τιμή της βασίλισσας ονόμασε την τρίτη πίτσα «μαργαρίτα», ένα όνομα που ακόμα και σήμερα μετά από 121 χρόνια, θα το βρούμε σχεδόν σε όλες τις πιτσαρίες και φυσικά στην πρωτεύουσα της πίτσας, τη Νάπολι. Στην εποχή μας πλέον η πίτσα είναι γνωστή σε όλο τον κόσμο ως ο αυθεντικός πρεσβευτής της ιταλικής γαστρονομικής κουλτούρας και συνώνυμο της μεσογειακής μας διατροφής.